De film 'Dogville', verteld in negen hoofdstukken en een proloog
--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Proloog - het stadje en zijn inwoners worden aan ons voorgesteld
Dit is het trieste verhaal van het stadje Dogville.
Dogville lag in de Rocky Mountains in de Verenigde Staten van Amerika.
Daar waar de weg ten einde liep, vlakbij de ingang van de oude verlaten zilvermijn.
De inwoners van Dogville waren goede, eerlijke lieden, die van hun stadje hielden.
Hoewel een sentimentele ziel de hoofdstraat ooit 'Elm Street', Iepenstraat, had genoemd,
terwijl geen iep ooit zijn schaduw had laten vallen in Dogville,
zagen ze geen reden om dat te veranderen.
De meeste gebouwen waren tamelijk armzalig. Meer hutten, eigenlijk.
Het huis waarin Tom woonde was het beste...
en had in goede tijden bijna voor toonbaar door kunnen gaan.
Die middag speelde de radio zachtjes,
want in zijn dementie had Thomas Edison Sr. een zwak voor lichtere muziek ontwikkeld.
Dames en heren, de president van de Verenigde Staten.
Tom. Doe me een lol, wil je? De radio?
Alleen omdat er geen muziek meer is en je misschien iets nuttigs hoort?
Ik dacht dat we die radio daarom hadden.
Ik moet even slapen, zoals je weet.
Bespot me maar.
Tom's vader was arts en ontving nu een bescheiden pensioen,
dus was het geen ramp voor Tom om niets bijzonders uit te voeren.
Tom was schrijver. In zijn eigen ogen tenminste.
Tot nu toe waren zijn aan papier toevertrouwde woorden beperkt tot 'groots' en 'klein',
gevolgd door een vraagteken,
maar niettemin nauwgezet gearchiveerd in een van zijn vele bureauladen.
Goedenavond, meneer Tom.
Goedenavond, 'meneer' Olivia.
Vergeet de vergadering morgen niet.
Om het moment waarop hij echt de pen op papier moest zetten uit te stellen,
was Tom met een serie vergaderingen over morele herbewapening gekomen...
waarvan hij de stad wilde laten profiteren.
Goedenavond, Chuck.
Kom je naar de vergadering morgen?
Ik kan wel zonder je lezingen.
Je kent Vera.
Gaf me geen rust tot ik ja zei.
Wie heeft Moses dat bot gegeven? Er zit nog vlees aan.
Dat heeft Jason gedaan.
Jason gaf dat mormel een bot met vlees er aan?
Wanneer hadden wij voor het laatst vlees?
De volgende keer dat je goed eten verkwist, pak ik je mes af.
Ik wist dat jij degene was die hem vlees gaf.
Moses moet hongerig zijn. Om te waken.
Waken in Dogville?
Wat valt er te stelen?
Het zijn slechte tijden, Tom Edison.
Binnenkort zullen er mensen langskomen, die nog minder hebben dan wij.
Zeker, Tom had het druk genoeg, ook al was hij formeel gezien...
nog niet bezig met schrijven als zodanig.
Als iemand maar moeilijk kon begrijpen waar hij precies mee bezig was,
antwoordde hij eenvoudigweg met 'graven'.
Want, ook al baande hij zich niet door gesteente,
hij groef zich door nog taaier materiaal,
namelijk de menselijke ziel, precies naar de plek waar die glinsterde.
Hallo, Martha. - Hallo, Tom.
Luister, ze komen allemaal, zorg dus dat je de banken af hebt.
Ze zijn klaar.
Nogmaals Tom, als je mijn orgel wilt gebruiken,
moet ik speciale toestemming van de regionale directeur krijgen.
Martha, ik zeg het je nog een keer, we hebben het orgel niet nodig.
We kunnen godsdienstig zijn zonder dat we zingen of lezen uit de bijbel.
Het is bijna zeven uur. Vergeet je klok niet.
Ik denk dat het zo wel genoeg is.
Ik denk niet dat al dat harken en schoffelen goed voor de grond is.
De grond heeft ons allen het leven gegeven.
Bespaar me je praatjes, Thomas Edison Jr.
Ik schoffel zoals ik dat wil.
Ja, maar het wordt er niet beter van. Ik ben het eens met Tom.
Maar hij vindt mijn taarten lekker, nietwaar Tom?
Ze zijn smakelijk, dat zal ik niet ontkennen.
Dus, wat betreft schoffelen, wie weet het beter, Tom. Jij of ik?
Ik geloof niet dat het zo eenvoudig ligt.
Daar heeft hij je, Ginger.
Je kunt het niet laten, hè Gloria?
Ben, ik zal je helpen met de deuren.
Het komt wel goed.
Is er nog nieuws over het transportbedrijf?
Gaat het daar ook helemaal mis?
Maak geen grappen over het transportbedrijf.
Het was precies zeven uur, toen Martha de klokken luidde,
en Tom een spelletje dammen moest spelen met zijn jeugdvriend Bill Henson.
Bill was dom en wist dat.
Veel te dom om ingenieur te zijn, dat wist hij zeker.
Na geluisterd te hebben naar de heimachine, die volgens Ben met een gevangenis bezig was,
ging Tom naar de het huis van de Hensons om Bill weer eens...
een vernederende nederlaag te bezorgen.
Sommigen zeiden dat de kans zijn oudere zus Liz te zien belangrijker was dan het dambord.
En daar konden ze wel eens gelijk in hebben.
Het was een feit dat er bij de Hensons thuis een andere horizon lag.
Eentje die net zo verleidelijk was als de horizon die voorbij de vallei lag.
Een horizon gevormd door de heerlijke vormen van Liz Henson.
Doet niemand open? - Een zoete, pijnlijke, verleidelijke afgrond.
Hallo, Liz. - Hallo, Tom.
Moet je echt elke dag langskomen?
Het zou leuker zijn als er voor de verandering eens een interessant persoon langskwam.
Ik ben zo eenzaam in dit stadje.
Zodra mijn verloofde schrijft dat hij die baan in Boulder heeft, ben ik weg.
Dan moeten jullie een ander meisje zoeken om onder haar rok te gluren.
Is Bill thuis?
Dat is hij toch altijd?
Hij studeert en ik help hem met de lenzen.
Ook al weet iedereen dat ik de slimste van ons beiden ben.
Hallo, mevrouw Henson. - Goedenavond, Tom.
Het is tijd om te dammen.
Was dat...?
Hoorde je de bel niet?
Zoals gewoonlijk probeerde Bill om onder het spel uit te komen.
Hij beweerde dat hij het gedoe met de vergaderingen nog niet helemaal begreep.
Misschien moet je ze gewoon met rust laten?
Ik denk van niet.
Stel dat het zo ook goed met hen gaat?
Denk je dat het goed gaat? Ik denk van niet.
Ik denk dat dit land veel zaken vergeten is.
Ik wil dat mensen ze zich weer herinneren door een beeld te schetsen.
En wat is het beeld voor morgen?
Dat weet ik nog niet.
De inwoners van Dogville hebben moeite om dingen te accepteren.
Ze hebben echt iets nodig om te accepteren.
Iets wat ze kunnen aanraken, bijvoorbeeld een geschenk.
Waarom zou iemand ons iets willen geven?
Weet ik veel.
Ik moet erover nadenken.
Er ontbreekt een damsteen.
Zo kunnen we niet spelen.
Ik ben scherp vanavond.
Welterusten, Bill.
Hoofdstuk EEN - Waarin Tom geweerschoten hoort en Grace ontmoet
Ondanks verwoede pogingen zijnerzijds om de zaak te verlengen,
had Tom de overwinning aan het dambord tamelijk vlot binnen.
Het was begonnen te regenen en de wind was een heuse storm geworden...
toen Tom door Elm Street naar huis wandelde.
Als Tom wilde aantonen dat de bewoners van Dogville...
een probleem hadden met ontvangen, in zijn lezing de volgende dag,
ontbrak het hem ernstig aan een voorbeeld, een geschenk.
Bill had misschien wel gelijk.
Dit stadje werd nu niet bepaald overladen met geschenken.
Er was geen twijfel mogelijk.
Dat waren geweerschoten.
De heimachine in het moeras klonk zeker niet zo.
De schoten waren uit de vallei gekomen.
Of misschien wel van Canyon Road in de richting van Georgetown.
Hij luisterde nog een tijd voor meer schoten. Maar er klonk niets meer.
Tom ging een beetje teleurgesteld zitten op het bankje van de oude vrouw,
om het gevoel van gevaar nog even vast te houden.
Maar het duurde niet lang eer zijn gedachten weer terug waren bij zijn favoriete thema's...
en middenin de storm veranderden ze in artikelen en romans en grote menigten...
die in stilte luisterden naar een nieuwe uitgave die de menselijke ziel geselde en zuiverde.
En hij zag mensen, onder hen zelfs andere schrijvers,
de armen om elkaar heen slaan, alsof het leven door zijn woorden opnieuw begon.
Het was niet eenvoudig geweest.
Maar door zijn toewijding en verhaalkunst was de boodschap overgekomen.
En als men hem vroeg naar zijn techniek, hoefde hij slechts dit zeggen:
'illustratie'.
Zo had Tom nog lang kunnen blijven zitten op het bankje,
als niet een ander vreemd geluid hem opschrok.
Het was Moses die blafte.
Dat was op zich niet zo vreemd, maar de manier waarop hij blafte wel.
Zijn blaffen was niet luid, maar leek meer op grommen,
alsof het gevaar dichtbij was en niet zomaar een wasbeer of een vos.
Alsof de hond oog in oog stond met een kracht die serieus genomen moest worden.
Hé, dame. Daar zou ik niet heen gaan als ik jou was.
Ik ken die berg goed, maar zelfs ik zou het waarschijnlijk niet overleven.
Je zult akelig vallen.
Is er een andere route?
Ja.
Waar?
Terug van waar je gekomen bent, terug naar Georgetown.
Waarom wil je weg via de bergen?
Heb je iets te maken met die geweerschoten?
Help me, alsjeblieft.
Je kunt je verstoppen in de mijn. Daarin.
Waar gaat deze weg naar toe?
Nergens heen. Het loopt dood.
Als je verder wilt, rijd dan terug en ga via Georgetown.
Dit stadje heet Dogville.
Dogville? Logisch. De domste naam die ik ooit gehoord heb.
We zoeken iemand.
Wie dan?
Mijn baas wil je spreken.
Jongeman. - Ja, meneer.
Ik zoek een meisje. Het kan zijn dat ze in haar verwarring hier terecht is gekomen.
Ik wil niet dat haar iets overkomt. Ze is me zeer dierbaar.
De laatste tijd is er niemand in Dogville geweest.
Moses zou geblaft hebben. Hij is zeer wantrouwend naar vreemden.
Dat is zeer verstandig van Moses.
Hier is mijn kaartje en als je een vreemdeling ziet...
kun je me bellen.
Ik ben in staat een zeer aanzienlijke beloning te betalen.
Ja, meneer. Dank u.
Vuurde u die schoten af?
Ze zijn weg. Kom je er nu uit?
Wil je een kop koffie voordat je bergen gaat beklimmen?
Ja, graag.
De mooie vluchtelinge heette Grace.
Ze had Dogville niet met een kaart gevonden of bewust een bezoek gepland,
maar Tom voelde meteen dat zij er hoorde.
Zal ik het bot nemen?
Ze had zich niet kwetsbaar hoeven op te stellen,
maar ze koos ervoor om zichzelf op goed geluk aan hem te geven.
Als een geschenk.
'Vrijgevig, zeer vrijgevig', dacht Tom.
Wil je iets eten? Je zult wel honger hebben.
Dat kan ik niet.
Ik verdien dat brood niet.
Ik heb dat bot gestolen. Ik heb nooit eerder iets gestolen.
Dus nu moet ik mezelf straffen.
Ik ben opgevoed om arrogant te zijn, ik heb mezelf deze dingen moeten leren.
Dan is het goed voor je leerproces.
In deze stad, in deze tijd...
is het zeer onbeleefd om niet te eten wat je wordt voorgezet.
Het spijt me verschrikkelijk.
Wie waren die mannen in de auto? Waarom willen ze je pijn doen?
De man achterin de auto is de baas. Ik zag zijn gezicht.
Hij gaf me zijn telefoonnummer. Ik moet bellen als ik jou zie.
Hij heeft je vast een beloning aangeboden als je zou vertellen waar ik was.
Ja.
Waar is je familie?
Ik heb geen familie.
Alles wat ik had was een vader,
maar die gangsters hebben hem van me afgenomen.
En als ik zou zeggen dat je hier kon blijven?
Hier?
Zelfs als je dat meende, zou het nog niet kunnen.
Het is een klein stadje. Ik moet me schuil houden. Mensen zullen vragen stellen.
Dat maakt misschien niet uit. Niet als iedereen je wil helpen.
Wil je zeggen dat iedereen in dit stadje is zoals jij?
Het zijn goede en eerlijke mensen.
Ze hebben zelf ook hulp nodig gehad.
Ze zullen het misschien weigeren, maar...
het is de moeite waard om te vragen.
Maar ik heb ze niets te bieden.
Ik denk dat je Dogville genoeg te bieden hebt.
Om de toehoorders van Tom's voordracht de volgende dag in het missiehuis...
'enthousiast' te noemen, zou overdreven zijn. Maar ze waren gekomen.
En Tom was zonder vrees begonnen aan zijn poging het menselijk probleem te schetsen:
'ontvangen'.
Het onderwerp was duidelijk, maar saai en slecht uitgewerkt door de jongeman.
Om zijn gebrek aan voorbereiding te compenseren, maakte Tom ijverig gebruik van zijn techniek...
om lukraak uit te halen in alle richtingen.
Zijn vader tuurde heimelijk in het rond, om de stemming te peilen...
en aanvoelend dat de toehoorders niet geheel blij waren met zijn nogal directe kritiek...
besloot hij elk protest te dwarsbomen.
Ik weet dat je ons voorspoed wenst, Tom...
maar ik geloof dat dit stadje een heel groot sociaal karakter heeft.
Door naast elkaar te leven kennen wij elkaar.
Ik heb zelf een redelijke mensenkennis.
Werkelijk Tom, je hebt het weer voor elkaar.
Je hebt ons hier laten komen om een hoop onzin aan te horen.
Wat denk je wel niet dat je bent? Een of andere filosoof?
Opmerkzaam, dat ben ik.
Lui, zou ik zeggen. We scheppen samen sneeuw weg.
Doe we dat samen?
Ja.
Ieder huishouden maakt zijn eigen stoepje schoon.
Ja, ik moet Tom daarin gelijk geven. Als straten niet goed schoon gemaakt...
Het spijt me Tom, maar je moet echt met iets beters komen.
Het hele land zou gediend zijn met een hogere mate van openheid en acceptatie.
Je doet alsof we geen van allen zouden helpen als iemand hulp nodig had.
Nee, daar gaat het niet om.
Wij geven om onze medemensen.
We zullen het misschien nooit weten.
Aangezien niemand hier wil toegeven dat er een probleem is,
laat me een voorbeeld geven.
Ik zal daarvoor niet iets gebruiken dat eerder gebeurd is.
Ik ga een voorbeeld geven met iets dat staat te gebeuren.
Na een korte samenvatting van wat er de avond ervoor gebeurd was,
ging Tom naar de mijn om de vluchtelinge uit haar schuilplaats te halen.
Laat me jullie voorstellen aan Grace. Grace, dit zijn de inwoners van Dogville.
Hallo.
Tom heeft ons verteld over uw situatie.
Ik wil geen van jullie in gevaar brengen.
Waarom ga je niet gewoon naar de politie?
Zij kunnen gangsters aanpakken. Het is hun werk.
Ik weet niet of dat wel zo'n goed idee is. Het vrachtvervoer zou...
Ben.
Die lui hebben overal connecties, ook binnen de politie.
Denk je dat we opvang moeten bieden aan een voortvluchtige?
Een voortvluchtige die door gangsters achterna wordt gezeten. Zo komen we in problemen.
Rustig maar, Claire. Denk aan je astma.
Dogville is een goede schuilplaats.
Precies. De enige manier om hier te komen is via Canyon Road.
Ma Ginger's nieuwsgierige nicht kan dat goed in de gaten houden. Zij woont vlak bij de afslag.
Zij heeft een telefoon. En jij kan de klokken luiden, Martha...
en de mensen waarschuwen als er iemand komt.
Maar ik luid de klok om de tijd aan te geven. Raakt men niet in de war van al dat gebel?
We kunnen de klok toch wel gebruiken om iemand te redden als dat nodig is?
Waarom zouden we dat doen?
Omdat we om andere mensen geven, Chuck.
Nee, dat bedoel ik niet.
Hoe weten we of deze vrouw ons de waarheid vertelt?
Misschien hebben ze op haar geschoten. Maar daarom is ze nog niet te vertrouwen.
Hij heeft gelijk. Waarom zouden jullie mij vertrouwen?
Ik vertrouw je.
Tom, wij zijn geen gangsters.
Wij bemoeien ons met onze eigen zaken en verlangen niets van niemand.
Dus eindelijk geef je het toe.
Was er maar een manier om haar te geloven.
Een manier om haar te kennen.
Dan zouden we allemaal het risico vergeten.
Maar er is een manier. Dat zeg je net zelf.
Door met haar samen te leven.
Pa, jij kunt mensen zo goed inschatten.
Hoe lang zou iemand als jij nodig hebben om haar te doorzien?
Een week? Misschien twee?
Twee weken kunnen we haar wel bieden.
En als na die tijd ook maar één man schreeuwt 'wegwezen',
dan beloof ik dat ik haar zelf weg zal sturen.
Als meester Tom denkt dat dit het juiste is, voor ons en de gemeenschap...
dan is dat goed genoeg voor mij. Hij is jong, maar zijn hart zit op de juiste plaats.
En ik ken zijn hart, zolang als het al klopt.
Meer werd er niet gezegd op de bijeenkomst in het missiehuis.
Maar eendrachtig was besloten om de vluchtelinge twee weken te geven.
Zo kon iedereen zichzelf onder ogen komen, in de wetenschap...
dat ze zeker gedaan hadden wat ze konden, misschien zelfs meer dan anderen zouden doen.
Die middag wandelde Tom met Grace door Elm Street om zijn geliefde stadje te tonen.
Hier wonen Olivia en June.
June is invalide. Zij wonen hier als blijk van mijn vaders ruimdenkendheid.
Chuck en Vera hebben zeven kinderen en haten elkaar.
Daarnaast de Hendersons, die voor de kost glazen polijsten, zodat ze duurder lijken.
Verder hebben we Jack McKay. Hij is blind en dat weet de hele stad.
Maar hij denkt het te kunnen verbergen door nooit zijn huis uit te gaan.
In de oude stal staat de auto van Ben.
Hij drinkt en gaat eens per maand naar de hoeren en schaamt zich ervoor.
Martha runt het missiehuis, totdat de nieuwe predikant komt, wat nooit zal gebeuren.
Dan zijn er nog Ma Ginger en Gloria. Zij hebben een erg dure winkel,
waar zij het feit uitbuiten, dat niemand ooit de stad verlaat.
Zij gingen wel eens weg om te stemmen, maar toen er inschrijfgeld betaald moest worden...
ongeveer een dagloon voor deze mensen, ontbreekt de democratische behoefte.
Die afschuwelijke beeldjes zeggen meer over de mensen in deze stad, dan vele woorden.
Als dit de stad is waar jij van houdt, dan toon je dat echt op een rare manier.
Wat ik zie, is een prachtig stadje te midden van magnifieke bergen.
Een plaats waar men hoop en dromen heeft, zelfs onder de zwaarste omstandigheden.
En zeven beeldjes die helemaal niet lelijk zijn.
Dogville mooi noemen was op zijn minst origineel.
Grace keek nog één keer naar de beeldjes die ze voorheen smakeloos genoemd zou hebben,
toen ze plots iets voelde waardoor Dogville in een iets ander daglicht kwam te staan.
Ze houden je in het oog.
Als je al van ze houdt, dan moet je ze misschien overtuigen.
Je hebt twee weken om er voor te zorgen dat ze je accepteren.
Je doet het klinken alsof het een spelletje is.
Dat is het ook. Is je leven redden geen spelletje waard?
Wat wil je dat ik doe?
Heb je bezwaar tegen fysieke arbeid?
Nee.
Dogville heeft je twee weken aangeboden.
Nu bied jij hen...
Hoofdstuk TWEE - Waarin Grace Tom's plan opvolgt en zich inlaat met fysieke arbeid
De volgende dag was prachtig in Dogville.
De tere blaadjes aan Ma Ginger's kruisbessenstruik ontvouwden zich,
ondanks Tom's twijfels aan haar tuinierkunst.
Bovendien viel deze eerste dag van de lente samen met Grace's allereerste werkdag,
de dag waarop zij zich in Dogville één uur per huishouden per dag zou aanbieden.
Neemt u mij niet kwalijk.
Ik wil u mijn hulp aanbieden. Is er iets wat u nodig heeft?
Ja, een carburateur die niet lekt.
Geef maar hier.
Misschien bij u thuis?
Ik heb geen huis. Alleen de garage.
Ik zit in het transport. De weg is mijn thuis.
Ik ben gereed. Goedemorgen.
Miss Olivia heeft een huis.
Ze zoekt een hulp in de huishouding.
Een schoonmaakster voor een schoonmaakster?
Je praat onzin, meneer Ben.
Fijne dag.
Tot straks.
Ben ging op weg naar Georgetown met de wekelijkse zending glas...
die meneer Henderson met zijn polijstmachine grondig van zijn goedkope makelij gereinigd had.
Dus liep Grace het steegje in met de exotische naam Glunen Street...
om aan te kloppen bij de ijdele blinde man.
Ja?
Goedemorgen, meneer McKay. Ik heet Grace.
Ik vroeg me af of ik iets voor u kan betekenen.
Dat is erg aardig van je Grace, maar...
Ik dacht, gezien de situatie waarin u zich bevindt...
Welke situatie is dat?
U bent... alleen.
Ik ben al zo lang alleen.
Iets dat u misschien nodig heeft?
Nee, sorry.
Is je ooit wel eens de houten spits op het dak van het missiehuis opgevallen?
Om vijf uur 's middags valt zijn schaduw op Ginger's kruidenierswinkeltje,
precies op de O in 'open' op het bordje in de etalage.
Misschien geeft het aan dat het tijd is om boodschappen te gaan doen.
Dag, meneer McKay.
Dag, Grace.
Het gesprek met Jack McKay bleek helaas symptomatisch voor de houding van Dogville.
Gereserveerd maar vriendelijk, niet zonder nieuwsgierigheid.
Alleen Jack had kort en bondig 'nee' gezegd.
Martha had een monoloog van een half uur nodig om tot dezelfde conclusie te komen.
Ik zal werk voor je moeten verzinnen,
want ik heb amper werk genoeg voor mezelf.
Even later kwam Grace uit bij Ma Ginger's kruisbessenstruiken...
in een stemming die niet bepaald goed was.
Ze wist het verschil niet tussen een kruisbessenstruik of een cactus,
maar de nauwgezette schikking van de tuin sprak haar aan,
zoals de metalen kettingen, geplaatst om de tweede en derde struiken te beschermen...
als iemand gebruik wilde maken van het paadje naar de bank van de oude vrouw.
Grace vermande zich en liep naar de winkel toe.
Hallo.
Hallo. Wij hebben ook geen hulp nodig. Dat had ik Tom al verteld.
Dat geeft niet, want ik kan toch niets.
Ik heb nog nooit van mijn leven gewerkt.
Als je wat aloë op je handen wrijft, zullen ze morgen beter zijn.
Het komt door de houtkrullen. Ik haat die dingen.
Maar ik zal je raad opvolgen.
Jij hebt de meest albasten handen die ik ooit gezien heb.
Daar komt Tom, wat een geluk.
Hallo, allemaal. Grace. Hoe gaat het?
Niet erg goed. - Echt waar?
Nee. Niemand heeft hulp nodig.
Daar was ik al bang voor.
Zijn plan om ervoor te zorgen dat iedereen mij mag, is op een paar problemen gestuit,
want niemand wil dat ik voor hun werk.
Ik wil graag iets terug doen.
Jullie nemen een groot risico door mij hier te hebben.
Ik ben bereid om te leren.
Er moet iemand zijn die hulp nodig heeft. Meneer McKay's gezichtsvermogen is slecht.
Ik ben bij meneer McKay geweest en ook bij Martha, Chuck en Vera...
en niemand heeft blijkbaar hulp nodig.
Ze denken allemaal dat iemand anders wat nodig heeft en niet zij zelf.
Raar, dat is precies wat Tom zei. Hij zal tevreden zijn.
Om zijn ongelijk aan te tonen, kun je misschien een handje helpen.
Maar Ginger, er is niets wat gedaan moet worden.
Misschien is er iets wat niet gedaan hoeft te worden?
Iets wat niet gedaan hoeft te worden?
Iets wat gedaan moet worden, maar dat je niet noodzakelijk vindt.
Wat zou dat kunnen zijn?
Misschien de kruisbessenstruiken?
De kruisbessen staan er prima bij.
Niet die van u. De struiken die zichzelf in het hoge gras genesteld hebben.
Wij telen daar niets.
Juist. Een beetje opruimen.
Misschien brengen die struiken ooit vruchten voort.
Dat is waar. Wie weet.
Goed, meisje.
Die albasten handen van jou zijn hierbij aangenomen om de struiken te schoffelen.
Dank u.
Eromheen. Zo.
Niet te dicht er langs. Voorzichtig, dat is alles.
Nadat een paar kruisbessenstruiken de geest hadden gegeven...
door toedoen van Grace's ongeoefende, albasten handen,
ging het allengs beter met het wieden en haar relatie met het stadje.
Al gauw bleek dat er tamelijk veel nutteloze karweitjes waren, ook bij andere inwoners.
Daar Ben geen huis had, zat hij niet te wachten op de huishoudelijke experimenten van Grace.
Maar hij pikte het en dook vreemd genoeg steeds op als het huishoudelijk werk er op zat,
hoe onvoorspelbaar zijn werktijden als vrachtrijder normaal gesproken ook waren.
Olivia had van niemand hulp nodig om June op de wc te zetten als zij naar haar werk was.
Tot nog toe hebben zij het uitstekend gered met Olivia's uitstekende luierplan.
Als Jack McKay een gesprekspartner nodig had gehad, dan had hij wel een gevonden.
Dus het was niet uit noodzaak dat hij Grace toestond hem gezelschap te houden in de salon...
met de draperieën aan de muur, om het mooie, onderschatte licht aan de Oostkust te bespreken.
Omdat Martha de parochie niet wilde belasten met de slijtage van het orgel...
zolang er nog geen nieuwe pastoor was, oefende ze telkens zonder een noot te spelen...
en had daarom eigenlijk niemand nodig om voor haar de pagina's om te slaan.
En iedereen wist dat de zoon van de Hensons eigenlijk geen hulp nodig had met zijn boeken,
en dat de familie Grace had aangenomen voor haar eigen bestwil.
En hoewel de handen van Liz waren verbeterd door de goede raad van Grace,
was Thomas Edison een dokter, onmiskenbaar gezond, die geen verzorging nodig had...
of hulp met de pillen uit het medicijnkastje met zijn vele geheimen.
Feitelijk was Chuck de enige die 'nog niet verslaafd' was, zoals Tom het uitdrukte.
Verslaafd? Je klinkt zo arrogant. Arrogantie is het ergste dat er is.
Hij mag me niet.
En dat is zijn goed recht.
Ja. Luister. Ik heb een Trojaans paard voorbereid.
Een wat?
Een Trojaans paard. We kunnen binnen komen via Vera.
Er is een lezing morgen in Georgetown, door een of andere professor.
Iets voor intellectuelen.
Maar niet zo intellectueel dat hij niet het hele land er mee rond gaat. Maar wat ik wil zeggen:
Vera wil heel graag daarheen, maar ze heeft geen oppas voor Achilles.
Ze vertrouwt de meisjes wel met hun poëzie, maar niet met de kleine jongen.
Nu heb ik haar verteld dat jij morgen wel op hem wil letten.
Ik zal proberen om haar op te houden en met wat geluk komt Chuck eerder thuis dan zij.
Zo heb jij de tijd om hem met al je charmes te overtuigen.
Ik wil best oppassen als het van Vera mag.
Maar als hij me niet aardig vindt, houdt het op.
Tom was helemaal weg van deze ongewone, mysterieuze vrouw.
Ook al werd zijn nieuwsgierigheid niet bevredigd, omdat ze niets over haar verleden vertelde,
om niemand in gevaar te brengen. Ze paste perfect in zijn missie voor Dogville.
Hij was tevreden.
Grace balanceerde op de rand van de afgrond en hij had haar op het rechte pad teruggetrokken.
Deze beheersing was nieuw voor hem, als het om vrouwen ging.
Zijn gevoelens maakten het beste in zijn opbloeiende liefde los.
Hallo. Dit zijn Dahlia, Olympia, Diana, Athena, Pandora, Jason, Achilles.
Ze zijn prachtig.
Het zijn lieve kinderen, en ik hou van ze.
Je moet niet zulke lieve dingen over ze zeggen. Ik huil al zo snel.
Van verdriet en uit blijdschap.
Zullen we gaan? - Ik ben klaar.
Fijn dat je de kaart hebt laten liggen.
Ik zou hem zeker vergeten zijn. Hoe wist je dat ik zo ver weg zou gaan?
Ik zag laatst de thermoskan staan op de drempel, met de kaart ernaast.
Dus ik dacht, toen ik de thermoskan weer zag staan zonder de kaart...
Je bent erg aardig.
Net zo aardig als miss Laura.
Wie is miss Laura?
Je hebt jezelf weer verraden, Ben.
Ik denk dat de dichter Ovidius miss Laura een maenade zou noemen.
Wees niet beschaamd, Ben.
We moeten allemaal het beste van ons leven maken.
Ik weet zeker dat de meisjes in die huizen heel wat mannen veel plezier bezorgen.
Het is niet iets waar ik trots op ben. Echt niet.
Ik weet wat je hier doet.
Is dat zo?
Jij wilt dat de mensen je graag zien, zodat je niet weg hoeft te gaan.
Jij bent heel slim.
Ja, ik vind het fijn in Dogville.
Zal ik je voorlezen? Over de cycloop?
Die vind ik niet leuk.
Twee ogen zijn mooier. Zoals die van jou.
Als je wilt dat mijn moeder je leuk vindt en laat blijven, moet je aardig tegen mij zijn.
Help me maar gewoon met schoonmaken.
Mam zegt dat ik niet hoef te werken, alleen met mijn hoofd.
En als ik het je heel vriendelijk vraag?
Wat doe jij hier?
Had ik niet gezegd dat we jouw hulp niet nodig hebben?
Mam wil dat ze op mij en Achilles past.
Stil. Wegwezen, jullie allemaal.
Allemaal flauwekul.
Ze zouden niet hebben misstaan in de Oudheid.
Hoe gaat het verder, met de misleiding?
Ik houd niemand voor de gek.
Ik heb het over Dogville. Ben je al misleid?
Ik dacht dat je wilde zeggen dat ik misbruik maakte van het stadje.
De wens is de vader van de gedachte.
Deze stad is van binnenuit verrot.
Ik zou het niet missen als het morgen in de grond zou zakken.
Ik zie hier geen charme, maar jij wel.
Geef maar toe dat je gevallen bent voor Dogville.
De bomen, de bergen, de gewone mensen.
En als dat allemaal je niet overdonderd heeft, dan was het de kaneel.
Die verdomde kaneel in de kruisbessentaarten.
Dogville heeft alles waarvan je gedroomd hebt in de grote stad.
Jij bent erger dan Tom. Hoe weet jij wat ik gedroomd heb?
Jij komt zelf ook uit de stad, nietwaar?
Dat is heel lang geleden.
Ik ben niet meer zo dom. Ik kwam erachter dat mensen overal eender zijn.
Hebberig als beesten.
In een klein stadje zijn ze alleen een beetje minder succesvol.
Geef ze genoeg, dan eten ze totdat hun buiken barsten.
Daarom wilde jij me weg hebben.
Je kunt er niet tegen dat ik je herinner aan wat je hier wilde vinden.
Ik zeg je voor de laatste keer dat je mijn huis uit moet.
Moses mag je niet. En ik ook niet.
De kinderen worden al gek genoeg van wat hun moeder hen leert.
Dank je, Grace.
Hoofdstuk DRIE - Waarin Grace zich bezondigt aan gevaarlijke provocatie
De twee weken waren veel te snel voorbij. Grace had zichzelf vermaakt.
Ze kon alleen maar zeggen dat ze gek was op iedereen,
inclusief de mensen die haar begroet hadden met tegenzin en vijandigheid.
Ook al had ze niet iedereen volledig of deels voor zich ingenomen, zoals Tom zei,
ze gaf om Dogville en ze had de stad haar ware aard laten zien.
Maar was dat genoeg?
Tijdens Jack McKay's lange lezing die avond was ze haar gevoelens aan het onderzoeken.
Of dit onderzoek of haar zorgen over de toekomst de oorzaak waren,
het resultaat was dat de anders zo lieve Grace nu een duister stuk provocatie tentoonspreidde.
Dus je vindt ook dat de ramen van de St. Bridgetkerk de eerste keer erg tegenvielen?
Ik denk niet dat het de plaatsing van de kerk is.
Misschien dat het licht in Los Angeles en het mozaïekglas in de ramen niet samengaan.
Ik herinner me dat ik dat dacht.
Ik denk dat we lang genoeg gesproken hebben over hoe we dingen gezien hebben.
Denk je niet?
Waarom praten we niet over iets dat we op dit moment kunnen zien?
Hier is niet veel te zien. Een beklagenswaardige stad.
Waarom praten we niet over het uitzicht?
Ik ga niet vaak naar buiten. De zon, mijn huid.
Gister liep ik in de appelgaard van Chuck.
Als je naar de rand van de klif loopt, kun je net langs de garage van Ben kijken...
en dan kun je jouw huis zien aan de kant die naar de afgrond staat.
Ik wist niet dat daarachter ramen waren.
Grote ramen. Er moet een fantastisch uitzicht zijn.
Zou je het erg vinden als ik ze opende?
Jij bent niet dom, miss Grace. Jij bent niet dom.
Je zult wel zien dat die gordijnen moeilijk te openen zijn.
Sorry.
En concluderen dat dat komt omdat ze niet vaak gebruikt worden.
Maar het uitzicht is goed, hypnotiserend zelfs.
Vraag me, waarom een man die van het licht houdt zulke zware gordijnen ophangt.
Ja, ik ben blind.
Niet slechtziend, niet bijziend. Blind.
Dus ga alsjeblieft weg en laat me dat in mijn eentje zijn.
In Zwitserland noemen ze het de 'alpengulen'.
Dat is het licht dat van de hoogste pieken reflecteert...
nadat de zon achter de bergen zakt.
Maar nu is het weg.
In stilte kwamen de inwoners van Dogville naar de vergadering in het missiehuis,
precies twee weken nadat de mooie vluchtelinge was gearriveerd.
Grace stond naast Tom en keek toe hoe ze samenkwamen.
Ze besefte dat ze die bekende gezichten misschien voor het laatst zag.
Er waren tenminste twee mensen tegen haar. En één zou al te veel zijn.
Welkom, inwoners van Dogville.
Twee weken zijn voorbij en het is tijd voor uw oordeel.
Moet zij daarbij aanwezig zijn?
Toen Grace hier voor 't eerst aankwam, probeerde ze niets voor ons te verbergen.
Dus ik denk dat we net zo open moeten zijn, ook als we willen dat ze vertrekt.
Mevrouw Henson heeft gelijk.
Niemand moet zich uit beleefdheid geremd voelen vrijuit te spreken.
Ik wacht bij de mijn.
En als de stemming uitwijst dat ik weg moet, neem ik het pad door de bergen, bij daglicht.
Wil jij dan alle geleende spullen aan iedereen teruggeven?
Natuurlijk.
Ik wil niemand spreken voordat ik ga.
Als jij de klok luidt, weet ik genoeg.
Ik weet niet... Hoe moet ik de klok luiden?
Eén slag voor elke stem vóór mij.
Ik zal tellen. En als het minder is dan vijftien, vertrek ik.
Tom wil dolgraag voor haar pleiten, maar hij is genoeg aan het woord geweest.
We kennen en respecteren zijn mening. Nu moet hij de onze respecteren.
Grace pakte haar bagage, trok haar eigen kleren weer aan...
en zag dat iemand er een brood had in gestopt.
Ernaast lag een gevouwen stuk papier.
Het was een door Tom getekende kaart.
Hij wist waar haar bagage lag en had hem erin gedaan.
Het pad door de bergen stond erop.
De gevaarlijke plaatsen waren aangeduid met grappige, enge plaatjes.
Maar er was nog meer.
Meer mensen waren op het idee gekomen en hadden geschenken achtergelaten.
Jasons zakmesje zat erbij, glimmend opgepoetst.
En een taart van Ma Ginger en Gloria, wat kleding, lucifers en een gezangboek.
Grace sloeg het open bij nummer 18, waarbij Martha altijd moeite had met de vingerzetting.
En tussen de pagina's zat een dollarbiljet. Dat kon niet alleen van Martha afkomstig zijn.
Grace had vrienden in Dogville. Dat was duidelijk.
Veel vrienden of weinig, dat maakte niets uit.
Grace had zich kwetsbaar opgesteld en dat had geleid tot een prachtig geschenk:
vrienden.
Geen gangster kon haar de ontmoeting met het stadje afnemen, niet met 1000 wapens.
Al zouden er minder dan 15 klokslagen zijn, ze wist nu dat ze iets voor het stadje betekende...
en dat haar verblijf van betekenis was geweest.
Niet veel misschien, maar desalniettemin had ze een spoor achtergelaten.
En het was het eerste in haar prille leven waar ze trots op was.
Grace verstijfde toen de klok begon te luiden.
Veertien, had Grace geteld.
Dus McKay heeft uiteindelijk voor haar gestemd. En als dat zo is, waarom dan Chuck niet?
Iedereen?
Ook Chuck. - Chuck?
Iedereen.
Ik denk dat ze je hier mogen.
Hoofdstuk VIER - Gelukkige tijden in Dogville
De periode tussen de lente en vroege zomer bleek een gelukkige tijd voor Grace.
Martha luidde de uren en dirigeerde haar zo de dag door.
Zodat ze de ogen voor McKay kon zijn, een moeder voor Ben,
een vriendin voor Vera en hersens voor Bill.
Op een dag ging Grace zelf op de pedalen trappen om Martha ertoe te bewegen...
een paar echte noten te spelen, alleen om de blaasbalg te legen...
zodat die niet onder druk bleef staan en zodoende zou beschadigen.
En zo gingen ze er zwijgend mee akkoord dat indien Grace op de pedalen drukte,
Martha kon spelen zonder schuldgevoel.
Tegen Tom's vader, de oude dokter, die elke dag dacht dat hij een nieuwe kwaal had...
en daardoor steeds meer hechtte aan de eenvoudige testjes van zijn medische opleiding,
moest ze onverbiddelijk zeggen dat er niets met hem aan de hand was.
En nu het stadje had besloten dat iedereen naar vermogen moest betalen,
ontving ze loon. Niet veel, maar genoeg voor het eerste porseleinen beeldje...
van het rijtje van zeven, dat stof stond te verzamelen in de etalage van de winkel.
En ze verbeeldde zich dat ze ze uiteindelijk allemaal zou kunnen kopen.
De albasten handen veranderden langzaam in een typisch paar plattelandshanden.
En drie weken later betrok ze een woning, door Tom en Ben in het geheim opgeknapt.
Het was de oude molen, die ooit de ertsvergruizer van het stadje had geherbergd,
maar waarvan alleen het zware vliegwiel was overgebleven.
Bedankt.
Dat is nou wat ik bedoel met de transportindustrie.
Miss Laura had dat weggegooid, niemand kon het gebruiken.
Een goed artikel op de verkeerde plek. Maar met mijn vrachtwagen...
Maak dus geen grappen over de transportindustrie.
Nee, je hebt gelijk. Dat zouden ze niet moeten doen.
Wat is er?
Je moet weten dat ik uit eigenbelang heb gestemd om je in Dogville te houden.
En wat was dat?
Het was zo'n opluchting toen jij verscheen en alle mannen alleen oog voor jou kregen.
Tom en de anderen. Ik heb het zolang moeten pikken.
Ik had er werkelijk geen energie meer voor.
Ze zullen altijd oog voor je hebben, Liz.
Dat weet je. Dat zullen ze. Je bent prachtig.
Dank je.
De laatste ontwikkeling, nu de zomer op zijn hoogtepunt was,
was dat Grace toestemming had gekregen om Chuck te helpen in de boomgaard.
En elke dag om vijf uur, als hun werk klaar was, kon ze waarderen dat McKay gelijk had:
de schaduw van de torenspits wees inderdaad naar de winkel van Ma Ginger.
Maar vandaag luidde de klok niet alleen dat het tijd was om te winkelen, maar gaf ook...
een teken dat niemand, ondanks Martha's zorgen, kon verwarren met het luiden van de uren:
een waarschuwing dat er iemand aankwam via Canyon Road vanuit Georgetown.
Voor het eerst in de geschiedenis kwamen er politieagenten naar Dogville.
Goedenavond, meneer.
Is dit de hele stad?
Is er een stadhuis? - Nee.
Ik moet een mededeling ophangen.
We hebben het missiehuis. Is dat goed genoeg?
Natuurlijk.
Wat heeft ze gedaan?
Vermist. Dat is wat hier staat. Ik denk dat iemand haar mist.
Ik hoorde dat ze hier het laatst gezien was.
We hebben deze dingen door de hele provincie opgehangen.
En als iemand haar ziet, moeten ze dan naar de politie gaan?
Dat is het idee.
Die lui geven niet zomaar op.
Deze aanplakbiljetten hangen door de hele provincie.
Dat betekent dat niemand vermoedt dat ze hier bij ons is.
Maar het was een agent, Tom. Zijn we niet verplicht de politie in te lichten?
Ik bedoel, juridisch gezien. Het spijt me... ik raak van streek.
Ze wordt gewoon vermist. Ze heeft niets gedaan. Dat zei hij zelfs.
Ik denk dat jullie nog eens moeten stemmen.
Waarom? We kunnen niet telkens weer een volksstemming houden.
Kom op. Wie is er bang geworden omdat haar foto op een stuk papier staat?
Hoofdstuk VIJF - toch Onafhankelijkheidsdag
Onafhankelijkheidsdag brak aan, met grote wolken zaadpluis sierlijk zwevend door Elm Street.
Vandaag was een feestdag. Niemand mocht zich zorgen maken over de moeilijke tijden.
En Grace kon zeer tevreden bij de etalage van Ma Ginger stoppen...
om vast te stellen dat nog maar twee beeldjes resteerden, die dus de enige twee...
waren waarvoor zij nog niet genoeg geld gespaard had om ze te kopen.
Het ziet er fantastisch uit, meiden.
Grace, zou jij vandaag nog een paar uur kunnen helpen in de boomgaard?
Het is daar echt mooi met de zonneschijn.
Chuck, het is Onafhankelijkheidsdag. Waarom praat je over de zonneschijn?
Ben je net zo'n romanticus als ik geworden?
We gaan lol maken.
En in de winter zullen we allemaal verhongeren.
Zelfs Ben neemt vandaag vrij.
Hallo. - Hallo, Tom.
Heb je een momentje, Grace?
Nu?
Ja. Ik moet je iets interessants vertellen.
Als het maar snel is.
Er maalt zoveel door mijn hoofd.
Dat moet erg vermoeiend zijn.
Ik denk dat ik de mensen in deze stad behoorlijk goed geanalyseerd heb...
en ik denk dat ik ze begrijp, op een betekenisvolle manier.
Maar wanneer ik jou wil doorgronden, kom ik helemaal nergens.
Je kent Liz. Liz is eenvoudig te doorgronden.
En er was wat aantrekkingskracht tussen ons.
Maar aangezien ik haar helemaal doorzie,
intellectueel gezien bedoel ik,
is mijn verlangen puur lichamelijk.
Maar met jou is het meer... is het gecompliceerder.
Wat probeer je te vertellen?
Nee, eerst moet het in mijn hoofd duidelijk zijn.
Probeer je te zeggen dat...
je verliefd op me bent?
Nee, ik zou niet... Liefde is...
Dat is een groot woord.
Ja.
Dat is mooi.
Want...
Ik denk dat ik ook verliefd ben op jou.
Erg interessant, nietwaar?
Het is interessant, psychologisch gezien...
Riepen ze je? Ik geloof dat ze je riepen.
Ik heb niets gehoord.
Nee.
Je moet waarschijnlijk toch teruggaan.
Ik zie je op de bruiloft... het volgende feest.
Dit jaar heb ik geen aantekeningen bij me.
Want ik ga niet net doen alsof ik ze kan lezen.
Wat mij tot een punt brengt. Het punt dat ik wil maken.
En dat punt ben jij, Grace.
Ja. Jij hebt van Dogville een mooie plaats gemaakt om in te wonen.
Sterker nog, iemand vertelde mij dat ze de chagrijnige oude Chuck op straat tegenkwamen,
en dat hij zowaar glimlachte.
Ik heb nooit jouw glimlach gezien, Grace. Maar ik wed dat ik hem kan beschrijven.
Want het is duidelijk dat hij elke kleur heeft die van het mooiste prisma ter wereld reflecteert.
En je hebt waarschijnlijk een gezicht dat daarbij hoort. Heeft ze zo'n gezicht, Tom?
Ja, meneer.
Dat heeft ze vast. We zijn trots dat je bij ons bent.
En we danken je dat je ons hebt laten zien wie je bent.
Op jou, Grace.
Blijf bij ons zolang je zelf wilt.
Een politiewagen is in de stad gezien en rijdt nu op Canyon Road.
Dus hij zal hier over enkele minuten zijn.
Zal ik de klok luiden?
Nee, Martha. Grace heeft het waarschijnlijk gehoord.
We zullen ze snel afpoeieren.
Maak je geen zorgen.
Ik zou ook hebben feestgevierd als dit er niet tussen was gekomen.
Ik moet dit aanplakbiljet vervangen.
Het is weer die dame.
Dit is waarom ze is verdwenen.
Ze wordt gezocht in verband met bankovervallen aan de westkust.
Wanneer vonden die overvallen plaats?
In de afgelopen weken.
Jullie horen hier zeker niet veel nieuws?
Mijn vaders radio laat alleen muziek horen.
Ze zeggen dat ze gevaarlijk is...
en dat iemand die meer weet over haar ons meteen moet bellen.
Zo luidt de wet.
Twee weken. Het kan ons meisje niet zijn.
Nee, ze is hier aldoor geweest.
Zo is dat.
Ze kan niet gedaan hebben waar ze haar van beschuldigen.
Dat is zo, Tom. Je hebt gelijk.
Toch is het een onaangename zaak.
Grace was dezelfde en het stadje ook.
Dat de gangsters geregeld hadden dat Grace de schuld kreeg, was geen verrassing.
Maar alles was een beetje veranderd, nog meer.
U heeft dezelfde knobbel op dezelfde plek aan de andere kant van uw rug.
Ik kan slechts aannemen dat het op uw lichaam hoort, maar u bent de dokter.
Erg onwaarschijnlijk, vind je niet, dat een tumor zo symmetrisch opkomt?
Alstublieft, dit hebben we al zo vaak besproken. - Alles is mogelijk.
U moet accepteren dat u een buitengewoon gezonde oudere man bent.
Ik ga toch maar rusten.
Ik zie u in de morgen.
Ik hoop het.
Wat? Wat hebben ze gezegd?
Ze konden niet echt zeggen dat er iets veranderd was.
Maar ze kregen het gevoel een misdaad te plegen door het niet aan de politie te vertellen.
Ik denk dat ik weg moet gaan. - Nee.
Genoeg is genoeg.
Ik heb het tegenovergestelde voorgesteld.
Ja?
Vanuit een zakelijk oogpunt...
vanuit een zakelijk oogpunt is jouw aanwezigheid in Dogville waardevoller geworden.
Omdat het voor hen gevaarlijker is om je hier te hebben,
niet dat ze je niet willen,
omdat ze voelen dat er een soort tegenwicht moet zijn.
Een bepaalde tegenprestatie.
Dat klinkt als woorden die de gangsters zouden gebruiken.
Voor jou is de stimulans om te blijven ook groter.
Met al die aanplakbiljetten kan ik geen betere plek verzinnen om je te verstoppen.
Wat is de tegenprestatie die je hebt voorgesteld?
Ze wilden je langer laten werken. Wat ik in plaats daarvan voorstelde was...
dat je nu twee keer per dag de mensen bezoekt.
Het zal erop lijken dat je nu meer bijdraagt, zonder dat je je dag echt langer maakt.
Het is gewoon een manier om alle ongemakken te vermijden.
Het klinkt een beetje merkwaardig en moeilijk uit te voeren.
Dat vond ik ook.
Martha zei dat ze haar klok elk half uur zou laten luiden,
zodat je je nieuwe rooster kan volgen.
Dus ze willen allemaal dat ik blijf?
Nee. Mevrouw Henson vond dat we ook je loon moesten verlagen.
Louter een symbolisch gebaar. Het woord 'gevaarlijk' op de poster heeft haar verontrust.
Ik ben bereid te doen wat nodig is. Als ik harder moet werken voor minder geld...
ben ik daartoe bereid. Natuurlijk ben ik dat.
Ik wil er zeker van zijn dat ze me niet liever laten vertrekken.
Natuurlijk niet.
Denk jij dat dit het beste is?
Dat weet ik zeker.
Ik moet gaan slapen. Ik zal het veel drukker krijgen.
Ik wil één ding weten.
Het kaartje dat die man in de auto je gaf...
Heb je dat aan iemand laten zien?
Dat heb ik meteen verbrand.
Dat was dom van me. Natuurlijk heb je dat gedaan.
Geeft niets.
Het geeft wel wat. Ik haat het dat je mij zo moet zien.
Ik kan het niet verdragen dat ik aan je twijfel.
Het spijt me. Welterusten.
Iedereen was fel tegen iedere verandering van de werkomstandigheden van Grace...
als het onderwerp zo nu en dan naar voren kwam in een gesprek.
Ben had uit sympathie verklaard dat hij niet meer werk dan anders zou aannemen...
en Grace was daar dankbaar voor,
ook al was hij een beetje aangeschoten toen hij het zei.
Drukke minuten werden drukke uren en drukke uren werden drukke dagen.
En ongeacht of het eerlijk of rechtvaardig was om Grace haar dienstschema te verhogen,
niemand leek er gelukkiger van te worden.
Integendeel zelfs.
Je moet wat voorzichtiger zijn.
Liz was ook niet zo voorzichtig, maar zij brak tenminste geen glazen.
Je moet begrijpen dat meneer Henson hard werkt om de malsporen weg te slijpen.
En dat maakt het glas zwak. Ik dacht dat jij dat wist.
Het zal niet weer gebeuren. Natuurlijk zal ik ervoor betalen.
Nee, natuurlijk niet. Je hoeft ons er niet voor te betalen. We komen er wel overheen.
En zo ging ze naar haar afspraak met Chuck, om de laatste wortels vrij van gras te maken...
om de altijd drukke muizen weg te houden.
Ze had haast en nam de korte weg tussen de kruisbessenstruiken door,
totdat een schreeuw haar tot stilstand bracht.
Ik had niet gezien dat je zojuist het pad aangeharkt had. Het spijt me.
Dat is niet het probleem.
De bedoeling is dat mensen om de struiken heen lopen.
Dat heb ik liever, zoals je hoort te weten.
Ik dacht dat die kettingen opgehangen waren om een pad tussen de bosjes te maken.
Ze hangen daar om de struiken te beschermen.
Het is niet bedoeld als doorgang.
Maar iedereen neemt deze weg.
Dat klopt, lieverd. Zij wonen hier al jaren.
Jij bent hier nog niet zo lang.
Dus ik heb minder recht om hier te lopen omdat ik hier niet altijd gewoond heb?
Nee, natuurlijk niet.